Κυριακάτικο ξύπνημα…. Πόσο πιο ευχάριστο ήταν, όταν δεν είχες ένα, δύο, τρία, 120 μικροπράγματα να φροντίσεις, παιδιά να ταίσεις, να ντύσεις, να ετοιμάσεις και να ψυχαγωγήσεις επίσης, με την ελπίδα πως αυτά τα λίγο παραπάνω, λίγο διαφορετικά, λίγο πιο «ψαγμένα» που θα δώσεις, αυτά θα κάνουν τη διαφορά.

Ξεκινάς λοιπόν για το Κτήμα Γεροβασιλείου. Απ’ το φανάρι στο δρόμο της Περαίας ακόμα καταλαβαίνεις ότι δεν είχες μόνο εσύ αυτή τη φαεινή ιδέα. Πάτε όλοι μαζί, κονβόι. Ευτυχώς που ξεκινήσαμε νωρίς, σκέφτεσαι, και βρήκαμε πάρκινγκ.

Εκεί οι εκπλήξεις είναι πολλές κι ευχάριστες. Η μεγαλύτερη αυτών, η παράσταση «Μαμά θα κάνω μπάντα», απ’ τους Burger Project.

Η παράσταση φαίνεται ν’ αρέσει πιο πολύ στους γονείς, παρά στα παιδιά, ειδικά στα δικά σου, αλλά μη το βάζεις κάτω. Πάρε τα παιδιά και ρίξε ένα χορό μαζί τους. Δεν ξέρεις, μπορεί να ‘ναι αυτός που θα μείνει χαραγμένος στη μνήμη τους.

To κρασί, το όμορφο κτήμα, το μουσείο – ε, να μην τους πάμε και σ’ ένα μουσείο, να «λάβουν ερεθίσματα»; – βοηθάνε την κούρασή σου.

Κι αφού φτάσαμε που φτάσαμε ως εδώ, πάμε και στην Επανομή για ένα καφέ, να παίξουν και τα παιδιά στην παραλία, να τη χαρούν. Καλό είναι τα παιδιά να χαρούν όσο περισσότερα πράγματα γίνεται άλλωστε, όσο είναι ακόμα παιδιά.

Και μετά, ψόφιοι στην κούραση, εσύ κι ο έτερος γονιός, ε, που να μαγειρεύεις; «Πάμε για ένα μπέργκερ, αφού είδαμε και τους Burger Project;» λέει ο μπαμπάς και στα παιδιά φαίνεται ΤΟΣΟ αστείο. Γελάς με το γέλιο τους.

Μετά το μπέργκερ έρχεται φυσικά και το παγωτό, που το τρώτε χωμένοι μέσα στο στενό παγωτατζίδικο, γιατί ο καιρός καλά κράτησε όλη τη μέρα, αλλά η καταιγίδα δεν έχει άλλα περιθώρια. «Η καλύτερη μέρα της ζωής μου» λέει ο γιος, κάτι που το λέει συχνά, γιατί φροντίζεις τέλος πάντων, φροντίζεις ο γονιός, να περνάει ωραίες μέρες.

Σπίτι μετά την καταιγίδα, μπανάκι, αγκαλιές και ύπνο, για να καταρρεύσεις κι εσύ, κοιτώντας τον σύντροφο και χαμογελώντας, τόσο μα τόσο κουρασμένη.

Δεν πειράζει, κάνε κουράγιο, προσπάθησε. Γιατί ίσως έτσι, όταν αργότερα, μεγάλους ανθρώπους πλέον, θα τους παρακαλάς  «Έλα βρε να πιούμε έναν καφέ παρέα», κάποια στιγμή ένα απ’ τα παιδιά σου θα σου κάνει το χατήρι, θα σε κοιτάξει με χαμόγελο και θα σου πει «Θυμάσαι ρε μάνα που…» και θα ξέρεις αμέσως τι θα σου πει, ποια μέρα θυμάται, τι του ‘χε κάνει εντύπωση, γιατί αυτές τις αναμνήσεις του θα τις έχεις φτιάξει εσύ.

Advertisements