Εκεί περίπου αρχές και μέσα Ιουνίου παρατηρείται ένα φαινόμενο γνωστό κι ως «Καλοκαιρινές σχολικές εορτές». Τα χαρακτηριστικά αυτού του φαινομένου περιλαμβάνουν φράσεις όπως «ετοιμάζω κάτι – χαρτονένια – ψαράκια για τη γιορτή«, «πήγαμε στη γιορτή«, «είχαμε και τη γιορτή«, «έλα, δε μπορώ να μιλήσω τώρα, είμαι στη γιορτή του παιδιού«, «ωραία περάσαμε και φέτος«, «τι όμορφα που ήταν τα μικρά παπάκια«, κ.ο.κ. Οι φράσεις λέγονται από γονείς φυσικά, γονείς παιδιών διάφορων ηλικιών, αλλά κυρίως νηπίων και παιδιών δημοτικού, καθώς αργότερα θέλω να πιστεύω πως τα παιδιά μπορούν να «απολαύσουν» τις καλοκαιρινές γιορτές του σχολείου μόνα τους.

Τρέχουν λοιπόν όλοι οι γονείς στις εκδηλώσεις. Το παλεύουν, το βολεύουν, το παιδεύουν αλλά προσπαθούν και το καταφέρνουν γιατί ξέρουν ότι κάποια πιτσιρίκια θα τους ψάξουν όταν θα ‘ναι στη σκηνή να πουν το ποιήμα ή να χορέψουν το χορό και πως ν’ αντέξεις να τ’ απογοητεύσεις τα πιτσιρίκια; Δεν αντέχεται.

Γιατί όμως τρέχουμε; Τι συμβολίζουν όλες αυτές οι γιορτές; Για τα παιδιά σίγουρα συμβολίζουν το τέλος των διαβασμάτων και του καθημερινού πρωϊνού ξυπνήματος, την αρχή ίσως – για κάποια – των διακοπών στη θάλασσα ή σε κάποιο χωριό, το αραλίκι, το περισσότερο παιχνίδι.

Για τους γονείς θα ‘θελα να πιστεύω πως, καθώς σίγουρα δε θ’ αυξήσουν το παιχνίδι μετά το τέλος της σχολικής χρονιάς, αυτές οι γιορτές συμβολίζουν μια επίτευξη. Μετά από μια χρονιά με αγχωμένα πρωϊνά ξυπνήματα, με κουρασμένα μεσημέρια που τρέχουμε να παραλάβουμε τα τέκνα, με βαριεστημένες αναμονές έξω από αίθουσες γυμναστικής, judo, καράτε και μπαλέτου, τελειώσαμε για τώρα. Μπορούμε πια να πούμε στον ευατό μας «Ξέρεις κάτι; Τα καταφέραμε, τη βγάλαμε κι αυτή τη χρονιά, όσο κι αν μας φαινόταν ακατόρθωτο«.

giorth Giannh

Μπράβο μας! Και καλό καλοκαίρι σε όλους!

Advertisements