Ήρθε λοιπόν η ώρα, το παιδί μεγάλωσε – έτσι λένε όλοι – και θα πάει κατασκήνωση για πρώτη φορά, αυτό το καλοκαίρι. Την πρώτη φορά που του το πρότεινες βέβαια, γούρλωσε τα μάτια, σε κοίταξε με τρόμο και σου είπε «Μόνος μου;!». Ούτε να το σκέφτεσαι δε θέλεις τι θα γινόταν αν δεν είχες καταφέρει να τον «πείσεις», σιγά σιγά και με το μαλακό. Η πειθώ της μάνας ήταν αρκετή, γιατί για τον μήνα πριν την έναρξη του προγράμματος της κατασκήνωσης τους ενημέρωνε όλους «Θα πάω κατασκήνωση», με καμάρι. Και φυσικά η γνωστή ανυπομονησία, «Πότε ξεκινάει η κατασκήνωση; Σε πόσες μέρες; Πότε θα πάω;!!!»

Έλα ντε;

Ξεκινάς λοιπόν να ετοιμάσεις τα πράγματά. Θέλεις να είσαι συνεπής, να συμπεριλάβεις στο σακίδιο ότι σου ζητήσανε από την ομάδα, να μην στερηθεί τίποτα το παιδί, να μη χρειαστεί κάτι και δεν το ‘χει, να μη δυσκολευτούν οι συνοδοί. Θέλεις να ετοιμάσεις λοιπόν και δεν ξέρεις την τύφλα σου. Κάπου υπήρχε ένας υπνόσακος, είσαι σίγουρη. Κάποτε, πολλά χρόνια πριν κάνεις παιδιά και δεν ήσουν και φανατική, πήγαινες και κάμπινγκ. Υπάρχει και υπόστρωμα. «Δεν είχες ένα σακίδιο πλάτης κάποτε;», ρωτάς τον πατέρα.

«Θα κοιμηθεί καλά; Θα μπορέσει να κάνει μπάνιο μόνος του; Θα μας ζητάει; Θα περάσει καλά; Θα φάει;» αναρωτιέσαι, αλλά πάνω απ’ όλα «Θα του αρέσει;» Ένα ένα βάζετε τα πράγματά του στο σάκο μαζί, ώστε να ξέρει τι είναι που, ενώ εσύ ζορίζεσαι να μη βάλεις τα κλάματα. «Μαμά, δεν τα βάλαμε όλα στο ίδιο σημείο,» θα σου πει σοβαρός σοβαρός μετά το γυρισμό.

Τον πηγαίνετε στην κατασκήνωση, τον αφήνετε, με χαμόγελα – μην αγχωθεί με το άγχος σου το παιδί – κι αγκαλιές. Και περνάνε οι μέρες χωρίς να το καταλάβεις, πάντα με το μυαλό να ξεπορτίζει κάθε τρεις και λίγο κατά ‘κει και ν’ αναρωτιέσαι «πως περνάει τώρα».

Κουράγιο και μη στενοχωριέσαι. Καλά θα περάσει κι όταν πας να τον πάρεις με καμάρι θα σου πει «έλα μαμά να σου δείξω που κοιμόμουνα, πως κάναμε δουλειές σε ομάδες, που έγινε ο μεγάλος χορός, έλα μαμά να σου δείξω που τρώγαμε! Μαμάαααα, έπλυνα τα πιάτα! Μαμά φτιάξαμε ποτήρια για να πίνεις καφέ. Μαμάααα, θα μου πάρεις πηλό να φτιάχνω και στο σπίτι;»

Πηλό; Στο σπίτι;! Ουφ, τουλάχιστον θέλει να ξαναπάει και του χρόνου.

Advertisements