Ένας μπόγος που έκλαιγε, ούρλιαζε – ας είναι καλά οι κολικοί – κάθε απόγευμα και δεν ήξερες τι να τον κάνεις.

Ένας μπόμπιρας που γελούσε, έπαιζε και σου τα ‘κανε όλα άνω κάτω.

Ένα νήπιο που έτρεχε γύρω γύρω, άρχισε ν’ ανακαλύπτει τον κόσμο, να σε ρωτάει – μα ΤΟΣΕΣ ερωτήσεις – και να επικοινωνεί.

Και τώρα, ένα παλικάρι, που σοβαρό, σοβαρό φορτώνεται την τσάντα του κάθε πρωί και τρέχει στο Δημοτικό. Που κοιτάει τα κόμικ που τόσο βιάστηκες να του πάρεις, κι αρχίζει κάπως να διακρίνει συλλαβές και λέξεις. Που όταν του λες την ορθογραφία συγκεντρώνεται, κάποιες φορές, και γράφει όμορφα γραμματάκια.

DSC_0689

«Ποια είναι η Τιτίνα μωρό μου;»

«Η κότα βρε μαμά!»

Είναι δυνατόν να μην ξέρεις τα βασικά βρε μαμά; Αφού το παιδί, Α’ Δημοτικού μόλις, και τα ξέρει.

Advertisements