Μια, εγκυμονούσα, φίλη ήρθε τις προάλλες για καφέ. Πάνω στην κουβέντα μου είπε πως δε στολίζει δέντρο στο σπίτι της. Όταν μεγάλωνε ο στολισμός ήταν πολύ δυσάρεστη εμπειρία γι’ αυτή και της άφησε άσχημες αναμνήσεις. Εγώ εκμυστηρεύτηκα ότι βαριέμαι, αλλά το κάνω πλέον γιατί το θέλουν τα παιδιά.

«Ίσως του χρόνου θέλεις κι εσύ να στολίσεις,» της είπα.

Θεωρώ πως θα θέλει. Είναι πανέμορφη αυτή η πρώτη φορά που το μικρό σου θα δει – και θα διαλύσει, ανακατέψει, σπάσει, σαλιώσει – τα Χριστουγεννιάτικα στολίδια και διακοσμητικά μέσα στο σπίτι. Η προσπάθεια να του μάθεις πως δεν πρέπει να γκρεμίσει το δέντρο γιατί θα το χρειαστούμε για πολλές μέρες δεν είναι ότι πιο ευχάριστο, αλλά μ’ επιμονή όλα γίνονται.

Πόσα πράγματα αλήθεια αρχίζεις να κάνεις όταν γίνεις γονιός, επειδή ακριβώς θέλεις να «τα ζήσει το παιδί». Συνήθειες που τις βαριέσαι, που δε σε ξετρελαίνουν ή που σου άφησαν άσχημες αναμνήσεις απ’ την παιδική σου ηλικία, θέλεις να τις βιώσει το παιδί σου με θετικό τρόπο, στην προσπάθειά σου να του δώσεις ότι καλύτερο μπορείς.

Εξορκίζοντας ίσως μ’ αυτό τον τρόπο και τις κακές αναμνήσεις.

Καλά Χριστούγεννα!

Advertisements