«Αφού δε δουλεύεις που δε δουλεύεις, δεν πας με τα παιδιά παραθέριση;»

Όσο κι αν δεν περίμενες – εσύ η μοντέρνα, ανεξάρτητη γυναίκα – να βρεθείς στη θέση να παραθερίζεις με τα παιδιά ενώ ο σύζυγος εργάζεται στην πόλη, η μοίρα το ‘φερε κι έγινε ακριβώς αυτό. Βρέθηκες να παραθερίζεις σε «εξωτικό» χωριό, γεμάτο οικογένειες, εξοχικά κι άλλους σαν κι εσένα που ήρθαν να ξεκαλοκαιριάσουν σε δροσερότερα μέρη. Όσο κι αν το να παραθερίζεις θεωρείται αξιοζήλευτο, μία από τις έννοιες της λέξης είναι και το «είμαι εξόριστος» και μετά από λίγες μέρες όπου σηκώνεις όλα τα οικογενειακά βάρη χωρίς τις ευκολίες του σπιτιού σου – και του έταιρου τοποτηρητή – αρχίζεις να αισθάνεσαι λιγάκι έτσι. Που είναι οι φίλοι; Που είναι ο καλός σου; Μόνος ούτε στον παράδεισο που λέει ο λαός.

Σιγά σιγά όμως η ένταση φεύγει και η σιέστα, με τα παιδιά παραδίπλα να βλέπουν ταινίες στον φορητό, βοηθάει την κατάσταση. Μπαίνεις πια σε άλλη ψυχοσύνθεση και σ’ αυτό βοηθάνε και τα τεμπέλικα βράδια, όταν δεν έχεις τίποτα να κάνεις εκτός απ’ το να περιμένεις να τελειώσουν τα παιδιά το τραμπολίνο. Στην τελική μπορεί να μην είναι ότι είχες ιδανικά στο μυαλό σου, το να είσαι μόνη σου, αλλά μήπως είναι ποτέ η πραγματικότητα όπως τη φανταζόμαστε; Άλλωστε, είσαι σ’ ένα πανέμορφο χωριό, δίπλα στη θάλασσα, με υπέροχη θέα και χρόνο στη διάθεσή σου και τα όμορφα παιδιά σου κάνουν μ’ αυτό τον τρόπο περισσότερο καιρό διακοπές.

Και τι θέλεις τελικά για τα παιδιά σου το καλοκαίρι; Θέλεις να κάνουν όλα όσα δεν μπόρεσες κάποτε να κάνεις εσύ.

Advertisements