Τα πρωινά της Δευτέρας το ξυπνητήρι χτυπάει στις 7 π.μ. όπως και τις υπόλοιπες καθημερινές. Η συγκεκριμένη μαμά, εγώ δηλαδή, μισώ το πρωινό ξύπνημα από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, παρόλα αυτά, το ξυπνητήρι χτυπάει στις 7 π.μ. κι αυτό δε γίνεται ν’ αλλάξει.

Ξυπνάω η μαμά, μιας που δεν έχω άλλη επιλογή, πλένομαι, συμμαζεύομαι και πηγαίνω στην κουζίνα. Τα σάντουιτς, φρούτα, μαχαιροπήρουνα, ταπεράκια και μπουκάλια νερού περιμένουν, έτοιμα από το προηγούμενο βράδυ, όλα στη σειρά για να «συναρμολογηθούν». Αφού μπουν στη σωστή τσάντα, τοποθετούνται σε στρατηγική θέση δίπλα στην εξώπορτα, μέχρι να ‘ρθει η κατάλληλη στιγμή. Η σειρά μετά έχει ξύπνημα τέκνων.

Με γλυκιά φωνή αρχίζουν τα «Καλημέραααααααααα. Ξυπνήστεεεεεεεεεεε», προσπαθώντας πάντα να παραμείνω ήρεμη και με το βλέμα στο στόχο. Χρόνο με το χρόνο νομίζω πως η εμπειρία με κάνει καλύτερη, γιατί πέρσι τέτοιο καιρό, με την παραμικρή καθυστέρηση, θα φώναζα ήδη. Όπως πολύ σωστά λένε οι παιδαγωγικές θεωρίες οι συνεχόμενες φωνές δε φέρνουν απολύτως κανένα αποτέλεσμα. Γλυκιά φωνή λοιπόν και, με το ρυθμό του το καθένα, ξυπνάνε τα μικρά. Μόλις ξυπνήσουν η σειρά έχει τουαλέτα, πλύσιμο, ντύσιμο για το καθένα κι επιτέλους κάθονται στο τραπέζι για ένα γρήγορο πρωινό. Έρχεται μετά η σειρά μου να τελειώνω με το ντύσιμο και την προετοιμασία μου, ενώ τα μικρά τρώνε.

Η όλη διαδικασία είναι χορογραφημένη μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Τη στιγμή που η χορογραφία θα χαλάσει, ξέρω ότι θ’ αργήσουμε.

Με το που θα φάνε τα χρυσά μου, ακολουθούν παπούτσια, ζακέτες ανάλογα με την εποχή, τσάντες στην πλάτη κι ότι άλλο τυχόν χρειαστεί και μετά έξω απ’ την πόρτα. Στο «ότι άλλο τυχόν χρειαστεί» μπορεί να περιλαμβάνονται ομπρέλες, φρούτα εποχής, έξτρα μπογιές, φωτογραφίες, ντοσιέ, σεντόνια, πετσέτες, ρούχα για ζωγραφική κι ότι άλλο μπορείς, εσύ κι ο εκπαιδευτικός, να φανταστείς. Αφού τα ζητήσανε και πρέπει να τα φέρει το παιδί στο σχολείο, θα τα φέρει το παιδί στο σχολείο.

Το σχολείο, ή τα σχολεία, άλλοτε είναι κοντά, και γι’ αυτό τ’ αγαπάω, κι άλλοτε μακριά. Τα παιδιά, μετά από μερικές μέρες θα μπουν στην πρωινή ρουτίνα κι ακολουθούν πια τις οδηγίες ώστε να είναι στην ώρα τους στο σχολείο. Εξαίρεση σ’ αυτό αποτελούν εκείνες οι ημέρες που θα είναι δύσκολες, κι αυτό θα φανεί απ’ το πρωί όπως λέει και η παροιμία, λόγω κούρασης, έλλειψης ύπνου, βαρεμάρας, κ.ο.κ. Και σ’ αυτές τις μέρες όμως, με λίγο κόπο παραπάνω, ο στόχος θα επιτευχθεί και θα φτάσουμε όλοι μαζί στην πόρτα του σχολείου. Εκεί πια, γιατί είναι και γλυκά παιδιά, θα μου δώσουν ένα φιλί καλημέρα και θα μπουν στο σχολείο τους, να μάθουν, να παίξουν και να εξερευνήσουν.

Πολλές φορές, εκείνη τη στιγμή που τ’ αποχωρίζομαι, στέκομαι έξω απ’ το σχολείο και τα κοιτάζω που μπαίνουν μέσα. Ανθρωπάκια που μεγάλωσαν και πηγαίνουν μόνα τους στην τάξη. Μερικές φορές συγκινούμαι, άλλες χαμογελάω, ενώ τις περισσότερες φορές βιάζομαι. Έπειτα, αφού σταλεί και το μήνυμα στον συναγωνιστή γονιό πως «Τα πακέτα παραδόθηκαν», έρχεται η ώρα ν’ αρχίσω κι εγώ τη μέρα μου.

Καλημέρα.

Advertisements