Όλοι οι γονείς προσπαθούμε, με όσα εφόδια έχουμε, να κάνουμε ότι καλύτερο για τα παιδιά μας. Να έχουν τη διατροφή που πρέπει, να είναι ντυμένα ζεστά, να είναι υγιή, ν’ αποκτήσουν γνώσεις, να κάνουν δραστηριότητες, ν’ αναπτυχθούν. Προσπαθούμε να τα διαπαιδαγωγίσουμε, συνήθως με τα πρότυπα των δικών μας γονιών κι ότι τυχόν μάθουμε στην πορεία, από γιατρούς, συγγενείς, φίλους αλλά και τα διαβάσματά μας.

Εκτός από τις βασικάς ανάγκες, οι περισσότεροι γονείς προσπαθούν επίσης να κάνουν τα παιδιά συναισθηματικά δυνατά και με αυτοπεποίθεση. Σε περιπτώσεις που προσπαθούμε να ενισχύσουμε τις συναισθηματικές αντοχές τους, πολλές φορές έχουμε πει στα παιδιά μας «μην κλαις, μη γκρινιάζεις, δεν είναι τίποτα, θα περάσει, εντάξει είσαι» κ.ο.κ. όταν  παραπονέθηκαν, έκλαψαν και γκρίνιαξαν για κάτι που δε θεωρήσαμε πολύ σοβαρό. Το δεδομένο να το θεωρούν σοβαρό τα ίδια τα παιδιά και να χρειάζονταν λίγη ενσυναίσθηση και συμπόνοια από εμάς συχνά μας διαφεύγει. Έχοντας τις καλύτερες προθέσεις να προετοιμάσουμε τα παιδιά μας για τη δύσκολη ζωή, δε τ’ αφήνουμε να εκφράσουν πάντα ότι αισθάνονται, με αποτέλεσμα κάποιες φορές τα παιδιά μας να κλειστούν στον εαυτό τους και να σταματήσουν να μας εκδηλώνουν τα συναισθήματά τους.

Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν οι γονείς που προσπαθούν όχι ν’ αποθαρρύνουν τα παιδιά τους από το να εκφράσουν τα συναισθήματά τους, αλλά να τους προστατεύσουν από το να έχουν οποιοδήποτε αρνητικό συναίσθημα, με το να είναι πάντα εκεί για να τα λύσουν όλα. Αυτός ο τρόπος ανατροφής των παιδιών έχει την αρνητική συνέπεια να μεταδίδει το μήνυμα πως τα παιδιά δεν δικαιούνται να είναι στενοχωρημένα για οτιδήποτε, αφού η μαμά ή ο μπαμπάς φροντίζουν για τα πάντα. Κανείς όμως δεν γίνεται να είναι χαρούμενος συνεχώς και τα παιδιά και πάλι καταπιέζουν τα συναισθήματα που θεωρούν αρνητικά.

Το ιδανικότερο για την καλύτερη συναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών μας είναι να προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε ένα περιβάλλον συναισθηματικά ασφαλές. Αυτό σημαίνει πως τα παιδιά μας θα μπορούν να εκφράσουν ελεύθερα τα συναισθήματά τους, θετικά ή αρνητικά. Ακολουθώντας τα παρακάτω βήματα, προτεινόμενα από ειδικούς, μπορείτε να ξεκινήσετε την προσπάθεια για να το πετύχετε.

Πρώτα ακούμε, ύστερα μιλάμε

Πολλές φορές αισθανόμαστε οι πιο έμπειροι και σοφοί και δεν αφήνουμε το παιδί να εκφράσει τι αισθάνεται προτού το συμβουλέψουμε ότι «εντάξει, δεν είναι έτσι, μια χαρά είσαι» κ.ο.κ. Ας προσπαθήσουμε να θυμόμαστε πάντα πως ο καθένας είναι ο καλύτερος κριτής του τι αισθάνεται – ακόμα και τα παιδιά μας.

Αντί να πούμε αμέσως στο παιδί με τη γρατζουνιά που κλαίει πως «δεν είναι τίποτα» ας το ακούσουμε κι ας σταθούμε δίπλα του να το παρηγορήσουμε. Τις περισσότερες φορές δε χρειάζεται να πούμε πολλά, καθώς μόνο η παρουσία μας και η θαλπωρή που θα δώσουμε αρκεί για να ηρεμήσει το παιδί.

Αποφεύγουμε να καταπνίξουμε συναισθήματα

Συχνά όταν ένα παιδί θα δυσανασχετήσει και ίσως φωνάξει ή κλάψει έντονα, οι γονείς προσπαθούμε να το ηρεμήσουμε αμέσως, πάντα με γνώμονα «τι θα πουν και οι άλλοι», χωρίς να το αφήσουμε να εκτονωθεί.

Κάτι που για εμάς είναι ασήμαντο και θέλουμε απλώς να ξεμπερδεύουμε μ’ αυτό, όπως τα κλάματα του μικρού παιδιού ή το πείσμα και η γκρίνια του μεγάλου, να έχει προκληθεί από ένα γεγονός που για τα παιδιά μας να είναι πολύ σημαντικό. Το ν’ αφήσουμε τα παιδιά μας να εκφράζουν κάθε λογής συναισθήματα τους κάνει πιο ικανούς ν’ αντιμετωπίσουν δύσκολα ζητήματα συναισθηματικής φύσης και στο μέλλον. Συναισθήματα που καταπνίγονται έχουν την τάση να συσσωρεύονται και κάποια στιγμή να προκαλούν έκρηξη.

Δεν κρίνουμε

Σας έχει τύχει να φτάσετε σ’ ένα παιδικό πάρτυ καθυστερημένοι και να εξηγείτε, σαρκαστικά, το λόγο λέγοντας πως «ε, ξέρεις έπρεπε να βρούμε και το κατάλληλο κοκκαλάκι ανάμεσα στα εκατό χιλιάδες που έχουμε». Τα παιδιά μας δεν καταλαβαίνουν το σαρκασμό, καταλαβαίνουν όμως τον τόνο της φωνής κι αισθάνονται πως αυτά είναι το πρόβλημα.

Ας μην κρίνουμε τα παιδιά μας κι ας μην τα κατηγορούμε όταν προσπαθούμε ν’ αντιμετωπίσουμε ζητήματα όπως οι κοινωνικές συναναστροφές ή άλλα. Ας δείξουμε συμπόνοια κι ας προσπαθήσουμε μαζί να λύσουμε το θέμα που τους απασχολεί, σε κάθε περίπτωση.

Εκφράζουμε τα δικά μας συναισθήματα

Αν και θέλουμε πάντα να δείχνουμε το καλύτερο πρόσωπο στα παιδιά μας, είμαστε άνθρωποι και πολύ συχνά αντιμετωπίζουμε προβλήματα. Αν και τα παιδιά δεν χρειάζεται να εμπλακούν σε προβλήματα «μεγάλων», αυτό δε σημαίνει πως πρέπει να κρύβουμε τα συναισθήματα που μας προκαλούν τα τυχόν προβλήματα. Όταν θα τους μιλήσουμε για τα δικά μας συναισθήματα, είτε θετικά είτε κι αρνητικά, θα τους δείξουμε πως όλοι οι άνθρωποι έχουν έντονα συναισθήματα και, εάν μπορούν οι γονείς τους να τα αντιμετωπίσουν έτσι μπορούν και τα ίδια τα παιδιά.

 

Το να δημιουργήσουμε ένα συναισθηματικά ασφαλές σπιτικό είναι καλό για όλη την οικογένεια. Όταν αρχίσει να υπάρχει συνεννόηση και συνεργασία για την αντιμετώπιση των συναισθημάτων ακολουθεί και η εμπιστοσύνη και κατανόηση μεταξύ όλων των μελών της οικογένειάς μας.

Advertisements