Ο δρόμος για να γίνει ένα παιδί ανεξάρτητο είναι κάθε άλλο παρά σύντομος, καθώς από τη στιγμή που το μικρό μωρό θ’ αρχίσει να κινείται και να δρα περισσότερο μέσα στο σπίτι, ξεκινάει και η διαδικασία για την μελλοντική ανεξαρτητοποίησή του. Μέρος αυτής της διαδικασίας είναι και οι πρώτες – και δεύτερες και τρίτες, κ.ο.κ. – συγκρούσεις με τους γονείς, καθώς ξεκινάνε να διαμορφώνουν δικές τους ιδέες κι απόψεις που αναπόφευκτα δε συμφωνούν μ’ αυτές των μεγαλύτερων.

Όλη αυτή η διαδικασία είναι ιδιαιτέρως δύσκολη για τους γονείς, από τη στιγμή που τα μικρά τους θ’ αρχίσουν να κινούνται, να μιλάνε και να εκφέρουν γνώμη, έως και πολύ αργότερα. Υπάρχουν όμως διάφοροι τρόποι να καταφέρνουν οι γονείς να διατηρούν έναν έλεγχο στα μικρά, χωρίς να διακόπτουν τη διαδικασία διαμόρφωσης ενός πολύ σημαντικού μέρους της προσωπικότητας των παιδιών, της ανεξαρτησίας τους.

Ξεκάθαρη ρουτίνα

Η συγκεκριμένη, καθημερινή ρουτίνα δίνει στα παιδιά μια αίσθηση ασφάλειας καθώς και κίνητρο να προχωρούν παραπέρα. Όταν ξέρουν τι ακολουθεί, μπορούν από μόνα τους να ξεκινήσουν, π.χ. τη διαδικασία για να στρώσουν το τραπέζι, να μαζέψουν τα παιχνίδια τους, κλπ.

Οι γνωρίζοντες λένε πως η ρουτίνα δίνει στα παιδιά την αίσθηση ασφάλειας κι ελέγχου της καθημερινότητας κι αυτό, με τη σειρά του βοηθάει στην ανάπτυξη της ανεξαρτησίας τους.

Μικρές αποφάσεις

Εάν πρόκειται για την επιλογή να φορέσει τα αθλητικά ή τα πάνινα σε μια ηλιόλουστη μέρα, αυτό ένα παιδί – ακόμη και 3 ετών – μπορεί να το αποφασίσει και μόνο του. Το να επιτρέπουν οι γονείς στα παιδιά να λαμβάνουν αποφάσεις τους δείχνει πως μπορούν να έχουν δικές τους ιδέες και πως αυτό είναι σημαντικό.

Ευκαιρίες να βοηθήσουν

Όταν είναι μωρά, σίγουρα τα παιδιά είναι εξαρτώμενα από τους γονείς και δεν μπορούν να κάνουν πολλά πράγματα μόνα τους. Μεγαλώνοντας όμως, καλό είναι οι γονείς ν’ αρχίσουν να δίνουν τα παιδιά ρόλους στη διαδικασία προετοιμασίας, π.χ. του γεύματος, της βόλτας, του μπάνιου. Μπορεί για τους γονείς κάτι τέτοιο να είναι πιο χρονοβόρο, αλλά ενισχύει την αίσθηση ανεξαρτησίας των παιδιών και μακροπρόθεσμα είναι πιο ευεργετικό από το να τα βρίσκουν όλα έτοιμα.

Αίσθηση χιούμορ

Ναι, η υπομονή σίγουρα δεν είναι ανεξάντλητη, παρόλα αυτά είναι πάντοτε καλύτερα να εξαντλήσει ένας γονιός την αίσθηση του χιούμορ, παρά να μπλεχτεί σε καβγάδες για να πείσει ένα μικρό παιδί να κάνει κάτι.

Εάν για παράδειγμα ένα 4χρονο αρνείται να βάλει τις κάλτσες του, ο γονιός μπορεί, αντί να βάλει τις φωνές, να προσπαθήσει να τις φορέσει ο ίδιος, προκαλώντας έτσι τα γέλια στο μικρό. Με τα γέλια, το παιδί μπορεί και να ξεχάσει το πρότερο πείσμα και να συνεχίσει τη διαδικασία ντυσίματος, διευκολύνοντας έτσι όλους τους εμπλεκόμενους.

Advertisements