Πάντα, όσο χρονών κι αν γίνω, θα έχω να το λέω πως στα περισσότερα ανήψια εγώ ήμουν η θεία που τους πήγε πρώτη φορά σινεμά. Έχω πολλά ανήψια και δεν κατάφερα να έχω για όλα την πρωτιά, αλλά για την πλειοψηφία σχεδόν οι παιδικές ταινίες συνειρμικά τους θυμίζουν την θεία τους. Κι αυτό το γεγονός, μαζί με το χρόνο που πέρασα μαζί τους όταν ήταν μικρά, είναι που χτίζει τη σχέση ακόμα και σήμερα που πολλά από αυτά έχουν πια μεγαλώσει και πηγαίνουν, εδώ και καιρό, μόνοι στον κινηματογράφο.

Κι αυτή η σχέση έχει σημασία, ειδικά όταν καταλαβαίνω πόσο δεμένοι είμαστε ακόμη, όταν θα κάτσουμε στις οικογενειακές συγκεντρώσεις και, μακριά από τους γονείς τους, θα κουβεντιάσουμε για το τι τους απασχολεί, πως τα περνάνε, με ποιους κάνουν παρέα κι άλλα θέματα για τα οποία δεν θ’ ανοιχτούνε στον ευρύτερο οικογενειακό κύκλο. Θα μου μιλήσουν ακόμα για θέματα που είναι πιο ευαίσθητα, όπου θέλουν μεν μια ματιά ενός μεγαλύτερου αλλά όχι του γονέα, γιατί ο γονιός σαν πρώτη αντίδραση πολλές φορές θα κατακρίνει και μετά θα κουβεντιάσει. Και δεν το λέω για να κατακρίνω τους γονείς τους, τ’ αδέλφια μου, γιατί και τα δικά μου παιδιά πολύ πιθανόν, σε λίγα χρόνια, να τα λένε με τους θείους τους κι όχι μαζί μου.

Απλά πρέπει να γίνει κατανοητός πόσο σημαντικός είναι αυτός ο ρόλος, της θείας ή του θείου, ενός ενηλίκου στη ζωή των παδιών, κάποιον τον οποίο σέβονται μεν, αλλά στον οποίο πολύ πιο εύκολα θ’ απευθυνθούν και με τον οποίο πιο άνετα θα συζητήσουν.  Μία θεία ή ένας θείος μπορεί να είναι ο ενήλικος φίλος που χρειάζονται τόσο πολύ τα παιδιά, στον οποίο θα μιλήσουν για την καψούρα τους ή για ένα ζήτημα όπου νιώθουν πως οι γονείς τους δε δείχνουν κατανόηση. Εκτός από την ευκολία στη συζήτηση μία θεία ή ένας θείος μπορεί να βοηθήσει και τη σχέση ενός παιδιού με τους γονείς, πολλές φορές κάνοντας και τους γονείς ακόμα να χαλαρώσουν σε ότι αφορά τα παιδιά τους ή προσφέροντας στα παιδιά μια άλλη οπτική γωνία για τους γονείς. Κακά τα ψέμματα, κάθε παιδί θέλει ν’ ακούσει ντροπιαστικές ή αστείες ιστορίες για τους γονείς του, ιστορίες που θα τους κάνει πιο ανθρώπινουν και λιγότερο αυστηρούς στα μάτια τους.

Οι θείες και οι θείοι, είτε εξ’ αίματος, είτε μέσω φιλίας, αποτελούν ένα σημαντικό αποκούμπι για τα παιδιά, γιατί παρέχουν την παρηγοριά της ασφάλειας που προσφέρει ο ενήλικας χωρίς την αυστηρότητα και τους περιορισμούς των γονιών. Οι θείες και οι θείοι επιλέγουν ν’ αγαπήσουν και ν’ ασχοληθούν με τα παιδιά μας, χωρίς να τους υποχρεώνει κανείς. Δεν είναι απαραίτητο πως οποιοσδήποτε βιολογικός θείος ή θεία θα είναι μέρος της ζωής των παιδιών μας. Όταν όμως επιλέξει να το κάνει, όταν πηγαίνει τα παιδιά σινεμά, όταν μιλάει και χασκογελάει μαζί τους, όταν γίνεται φίλη ή φίλος και σημείο αναφοράς, όταν διατηρεί για χρόνια σχέση και πατάει «like» στις φωτογραφίες και τα βίντεο των εφήβων πια παιδιών στα social media, το κάνει γιατί έχει αγαπήσει τα βλαστάρια μας. Και κανένα παιδί δεν έπαθε ποτέ κακό από την πολλή αγάπη.

Advertisements